انواع افت شنوایی:

افت شنوایی به یکی از دو روش زیر یا ترکیبی از این دو رخ می دهد:

افت شنوایی رسانشی:

افت شنوایی رسانشی هنگامی رخ می دهد که گوش خارجی یا میانی دچار نقص است و به خوبی کار نمی کند. در نتیجه ، امواج صوتی به خوبی به سمت گوش داخلی هدایت نمی شوند . در صورت اختلال موقت ، امکان درمان این نوع افت شنوایی از طریق جراحی یا درمان های پزشکی (مصرف دارو) وجود دارد.

افت شنوایی آمیخته در کودکان:

در صورتی که ارزش اندازه گیری هدایت هوایی و استخوانی از 20 دسی بل بیشتر شود و اختلاف این دو بیش از 15 دسی بل باشد، افت شنوایی ترکیبی نامیده می شود. این بدان معناست که گوش داخلی دچار افت شنوایی است و بعلاوه چیزی حرکت صدا را از گوش میانی و خارجی قبل از رسیدن به حلزون گوش باز می دارد. افت شنوایی آمیخته با توجه به شدت آن قابل درمان می شود، با توجه به ساختار آناتومی و تاثیر سایر عوامل احتمالی است.

افت شنوایی حسی-عصبی در کودکان:

افت شنوایی حسی-عصبی شایع ترین نوع افت شنوایی است. منشا این نوع افت شنوایی آسیب دیدگی گوش داخلی و اعصاب شنوایی است. در اغلب مواقع آسیب شنوایی در گوش داخلی (حلزون گوش) رخ می دهد. در این مثالب سلول های مو در حلزون گوش آسیب دیده و نمی توانند تکانه های عصبی الکترونیکی را به مغز هدایت کنند. افت شنوایی حسی-عصبی می تواند مادرزادی باشد و یا بعد از تولد رخ دهد.